De Old Crow rivier stroomt snel en is diep. Het grijze water zal dertig kilometer zuidelijker de brede machtige Porcupine river ontmoeten. Ik ben de gehele dag bezig om een vlot te bouwen als mijn zaag breekt. Woest smijt ik het restant tegen de rotsen van Mount Shaeffer, ik heb er genoeg van. Ik besluit langs de oever te overnachten. "Morgen komt er weer een dag".

Bij het knappend houtvuur kom ik tot rust, de vrede van de wildernis brengt kalmte in mijn geest. Het leven is een groot avontuur. Enige tijd later kruip ik met een tevreden gevoel in mijn slaapzak en sluit de tent af. De stemmen uit het water werken als een slaaplied, alleen mijn onderbewustzijn blijft wakker. Er zijn veel redenen om weer wakker te worden; het lichaam is weer uitgerust en hervat weer zijn levenstaak. Of het onderbewustzijn constateert een verandering in de omgeving. Mijn ogen openen zich en ik voel onmiddellijk de aanwezigheid van andere wezens. Voorzichtig rits ik de tent open en kijk recht in de snuit van een grijze wolf met donkere flanken. Minutenlang begluren wij elkaar. Dan begint de wolf nieuwsgierig aan mijn uitrusting te snuffelen en slentert rond het kampvuur. Ongetwijfeld ruikt hij de geur van mijn geroosterde sneeuwhaas.

Ik besluit maar op te staan en begin met het inpakken van de rugzak. De wolf is een en al belangstelling. Soms gaat hij er zelfs op zijn gemak bij zitten. Dan zie ik uit mijn ooghoeken een grijze beweging. Een andere wolf nadert het kamp. Het is een magere wolvin met een droevige blik in de ogen. Ze heeft jongen gebaard. De zware last van het moederschap heeft zijn tol geëist. Honger en vermoeidheid hebben plaats genomen voor de drang tot opvoeden en overleven. Wantrouwend blijft ze op een afstand van veertig meter de kampactiviteiten observeren. Als mijn rugzak bijna is ingepakt blijven ze mij vragend, bijna smekend aanstaren. Tot slot haal ik de pas geschoten sneeuwhaas uit de boom en probeer hem in de barstens volle rugzak te persen. Dan staan al hun zintuigen op scherp. De sneeuwhazengeur ontsnapt uit de plastic zak en zweeft naar de wolvensnuiten. De wantrouwende wolvin is nu een en al belangstelling. Een sprankje overlevingsdrift geeft haar de verantwoording van het moederschap weer terug. De geur van voedsel, de geur van overleven en de dood. In een opwelling loop ik in de richting van de wolvin en werp haar de sneeuwhaas toe. Even deinst ze terug maar dan neemt ze voorzichtig het hazenkadaver in de bek. Met glinsterende ogen kijkt ze mij enige tijd aan. Zie ik tranen?

De wolven verdwijnen en ik blijf met een brok in de keel achter. Het gebeurde geeft mij de energie om drie keer over de Old Crow rivier te zwemmen om mijn uitrusting naar de andere oever te brengen. Dan ligt er nog een dag wildernis tussen mij en Old Crow de Indiaanse nederzetting aan de Porcupine river.

Stuur dit artikel door...